Sidh Goshat Guru Nanak Dev Ji Part 1

ਸਿਧ ਗੋਸਟਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ

ਰਾਮਕਲੀ ਮਹਲਾ ੧ ਸਿਧ ਗੋਸਟਿ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ

ਸਿਧ ਸਭਾ ਕਰਿ ਆਸਣਿ ਬੈਠੇ ਸੰਤ ਸਭਾ ਜੈਕਾਰੋ ॥
ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਰਹਰਾਸਿ ਹਮਾਰੀ ਸਾਚਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰੋ ॥
ਮਸਤਕੁ ਕਾਟਿ ਧਰੀ ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਤਨੁ ਮਨੁ ਆਗੈ ਦੇਉ ॥
ਨਾਨਕ ਸੰਤੁ ਮਿਲੈ ਸਚੁ ਪਾਈਐ ਸਹਜ ਭਾਇ ਜਸੁ ਲੇਉ ॥੧॥ਪੰਨਾ 938॥

(ਸਿਧ ਸਭਾ=ਰੱਬੀ ਮਜਲਸ,ਉਹ ਇਕੱਠ ਜਿਥੇ ਰੱਬ ਦੀਆਂ
ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਕਰਿ=ਬਣਾ ਕੇ, ਆਸਣਿ=ਆਸਣ ਉਤੇ,
(ਭਾਵ),ਅਡੋਲ, ਜੈਕਾਰੋ=ਨਮਸਕਾਰ, ਤਿਸੁ ਆਗੈ=ਉਸ ‘ਸੰਤ
ਸਭਾ’ ਅੱਗੇ, ਰਹਰਾਸਿ=ਅਰਦਾਸ, ਮਸਤਕੁ=ਮੱਥਾ, ਸਿਰ,
ਧਰੀ=ਮੈਂ ਧਰਾਂ, ਸਹਜ ਭਾਇ=ਸੁਖੈਨ ਹੀ, ਜਸੁ ਲੇਉ=ਜਸ
ਕਰਾਂ,ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਵਾਂ)

 

ਕਿਆ ਭਵੀਐ ਸਚਿ ਸੂਚਾ ਹੋਇ ॥
ਸਾਚ ਸਬਦ ਬਿਨੁ ਮੁਕਤਿ ਨ ਕੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

(ਕਿਆ ਭਵੀਐ=ਦੇਸ ਦੇਸਾਂਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਭੌਣ ਦਾ
ਕੀਹ ਲਾਭ? ਸਚਿ=’ਸੱਚ’ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ
ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ, ਸੂਚਾ=ਪਵਿਤ੍ਰ, ਰਹਾਉ=ਠਹਰ ਜਾਓ, (ਭਾਵ),
ਇਸ ਸਾਰੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ‘ਮੁੱਖ ਭਾਵ’ ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਹੈ )

 

ਕਵਨ ਤੁਮੇ ਕਿਆ ਨਾਉ ਤੁਮਾਰਾ ਕਉਨੁ ਮਾਰਗੁ ਕਉਨੁ ਸੁਆਓ ॥
ਸਾਚੁ ਕਹਉ ਅਰਦਾਸਿ ਹਮਾਰੀ ਹਉ ਸੰਤ ਜਨਾ ਬਲਿ ਜਾਓ ॥
ਕਹ ਬੈਸਹੁ ਕਹ ਰਹੀਐ ਬਾਲੇ ਕਹ ਆਵਹੁ ਕਹ ਜਾਹੋ ॥
ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੈ ਸੁਣਿ ਬੈਰਾਗੀ ਕਿਆ ਤੁਮਾਰਾ ਰਾਹੋ ॥੨॥

(ਤੁਮ੍ਹੇ=ਅੱਖਰ ‘ਮ’ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ‘ਹ’ ਹੈ,
ਮਾਰਗੁ=ਰਸਤਾ, ਪੰਥ, ਮਤ, ਸੁਆਓ=ਮਨੋਰਥ,
ਕਹਉ=ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ,ਜਪਦਾ ਹਾਂ, ਹਉ=ਮੈਂ,
ਕਹ=ਕਿਥੇ?ਕਿਸ ਦੇ ਆਸਰੇ? ਬੈਸਹੁ=ਬੈਠਦੇ
ਹੋ,ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਬਾਲੇ=ਹੇ ਬਾਲਕ!
ਬੈਰਾਗੀ=ਹੇ ਬੈਰਾਗੀ! ਹੇ ਸੰਤ ਜੀ! ਸਾਚੁ=
ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਹੋ=
ਰਾਹੁ,ਮਤ,ਮਾਰਗ)

 

ਘਟਿ ਘਟਿ ਬੈਸਿ ਨਿਰੰਤਰਿ ਰਹੀਐ ਚਾਲਹਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਏ ॥
ਸਹਜੇ ਆਏ ਹੁਕਮਿ ਸਿਧਾਏ ਨਾਨਕ ਸਦਾ ਰਜਾਏ ॥
ਆਸਣਿ ਬੈਸਣਿ ਥਿਰੁ ਨਾਰਾਇਣੁ ਐਸੀ ਗੁਰਮਤਿ ਪਾਏ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ਸਚੇ ਸਚਿ ਸਮਾਏ ॥੩॥

(ਘਟਿ ਘਟਿ=ਹਰੇਕ ਘਟ ਵਿਚ,ਹਰੇਕ ਸਰੀਰ ਵਿਚ,
ਬੈਸਿ=ਬੈਠ ਕੇ,ਟਿਕ ਕੇ, ਨਿਰੰਤਰਿ=ਨਿਰ-ਅੰਤਰਿ,ਸਦਾ,
ਅੰਤਰ=ਵਿੱਥ,ਵਕਫ਼ਾ, ਰਹੀਐ=ਰਹੀਦਾ ਹੈ,ਸੁਰਤਿ ਜੁੜਦੀ
ਹੈ, ਭਾਏ=ਭਾਉ ਵਿਚ,ਮਰਜ਼ੀ ਵਿਚ, ਸਹਜੇ=ਸੁਤੇ ਹੀ,
ਹੁਕਮਿ=ਹੁਕਮ ਵਿਚ, ਸਿਧਾਏ=ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ, ਰਜਾਏ=ਰਜ਼ਾ
ਵਿਚ, ਆਸਣਿ=ਆਸਣ ਵਾਲਾ, ਬੈਸਣਿ=ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ,
ਥਿਰੁ=ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਬੂਝੈ=ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ
ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪੁ=ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ)

 

ਦੁਨੀਆ ਸਾਗਰੁ ਦੁਤਰੁ ਕਹੀਐ ਕਿਉ ਕਰਿ ਪਾਈਐ ਪਾਰੋ ॥
ਚਰਪਟੁ ਬੋਲੈ ਅਉਧੂ ਨਾਨਕ ਦੇਹੁ ਸਚਾ ਬੀਚਾਰੋ ॥
ਆਪੇ ਆਖੈ ਆਪੇ ਸਮਝੈ ਤਿਸੁ ਕਿਆ ਉਤਰੁ ਦੀਜੈ ॥
ਸਾਚੁ ਕਹਹੁ ਤੁਮ ਪਾਰਗਰਾਮੀ ਤੁਝੁ ਕਿਆ ਬੈਸਣੁ ਦੀਜੈ ॥੪॥

(ਦੁਤਰੁ=ਦੁੱਤਰੁ, ਦੁਸ-ਤਰ,ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ,
ਕਿਉਕਰਿ=ਕਿਵੇਂ? ਪਾਰੋ=ਪਾਰਲਾ ਕੰਢਾ, ਅਉਧੂ=ਵਿਰਕਤ,
ਸਾਚੁ ਕਹਹੁ=ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਪੋ,
ਪਾਰਗਰਾਮੀ=(ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ) ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ,
ਬੈਸਣੁ=(ਉਕਾਈ,ਨੁਕਸ, (ਵਯਸਨ-ਪ੍ਰਹਾਰੀ (ਸੰ: ਵਯਸਨ
ਪ੍ਰਹਾਰਿਨ)=ਉਹ ਜੋ ਚਰਚਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ
ਕਿਸੇ ਉਕਾਈ ਤੇ ਚੋਟ ਮਾਰਦਾ ਹੈ)

 

ਜੈਸੇ ਜਲ ਮਹਿ ਕਮਲੁ ਨਿਰਾਲਮੁ ਮੁਰਗਾਈ ਨੈ ਸਾਣੇ ॥
ਸੁਰਤਿ ਸਬਦਿ ਭਵ ਸਾਗਰੁ ਤਰੀਐ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣੇ ॥
ਰਹਹਿ ਇਕਾਂਤਿ ਏਕੋ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਆਸਾ ਮਾਹਿ ਨਿਰਾਸੋ ॥
ਅਗਮੁ ਅਗੋਚਰੁ ਦੇਖਿ ਦਿਖਾਏ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੋ ॥੫॥

(ਨਿਰਾਲਮੁ=ਨਿਰਾਲੰਭ, (ਨਿਰ+ਆਲੰਭ) ਨਿਰ-ਆਸਰਾ,
ਨਿਰਾਲਾ, ਨੈ=ਨਈ,ਨਦੀ ਵਿਚ, ਸਾਣੇ=ਜਿਵੇਂ, ਵਖਾਣੇ=ਵਖਾਣ
ਕੇ,ਜਪ ਕੇ, ਅਗਮੁ=ਅ-ਗਮ,ਜਿਸ ਤਕ ਜਾਇਆ ਨ ਜਾ ਸਕੇ
ਗਮ=ਜਾਣਾ, ਅਗੋਚਰ=ਅ-ਗੋ-ਚਰ {ਅ-ਨਹੀਂ, ਗੋ=ਗਿਆਨ
ਇੰਦ੍ਰੇ, ਚਰ=ਅੱਪੜਨਾ}, ਜਿਸ ਤਕ ਗਿਆਨ-ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ
ਪਹੁੰਚ ਨਾਹ ਹੋ ਸਕੇ)

 

ਸੁਣਿ ਸੁਆਮੀ ਅਰਦਾਸਿ ਹਮਾਰੀ ਪੂਛਉ ਸਾਚੁ ਬੀਚਾਰੋ ॥
ਰੋਸੁ ਨ ਕੀਜੈ ਉਤਰੁ ਦੀਜੈ ਕਿਉ ਪਾਈਐ ਗੁਰ ਦੁਆਰੋ ॥
ਇਹੁ ਮਨੁ ਚਲਤਉ ਸਚ ਘਰਿ ਬੈਸੈ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੋ ॥
ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ ਕਰਤਾ ਲਾਗੈ ਸਾਚਿ ਪਿਆਰੋ ॥੬॥

(ਸਾਚੁ=ਸਹੀ, ਠੀਕ, ਰੋਸੁ=ਗੁੱਸਾ, ਗੁਰਦੁਆਰੋ=ਗੁਰੂ ਦਾ
ਦਰ, ਚਲਤਉ=ਚੰਚਲ, ਸਚ ਘਰਿ=ਸੱਚੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ,
ਅਧਾਰੋ=ਆਸਰਾ, ਸਾਚਿ=ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ)

 

ਹਾਟੀ ਬਾਟੀ ਰਹਹਿ ਨਿਰਾਲੇ ਰੂਖਿ ਬਿਰਖਿ ਉਦਿਆਨੇ ॥
ਕੰਦ ਮੂਲੁ ਅਹਾਰੋ ਖਾਈਐ ਅਉਧੂ ਬੋਲੈ ਗਿਆਨੇ ॥
ਤੀਰਥਿ ਨਾਈਐ ਸੁਖੁ ਫਲੁ ਪਾਈਐ ਮੈਲੁ ਨ ਲਾਗੈ ਕਾਈ ॥
ਗੋਰਖ ਪੂਤੁ ਲੋਹਾਰੀਪਾ ਬੋਲੈ ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਬਿਧਿ ਸਾਈ ॥੭॥

(ਹਾਟੀ=ਮੇਲਾ,ਦੁਕਾਨ, ਰੂਖਿ=ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਬਿਰਖਿ=ਬਿਰਖ
ਹੇਠ, ਉਦਿਆਨੇ=ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਕੰਦ=ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ
ਉੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਜਰ ਮੂਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ,
ਕੰਦ-ਮੂਲੁ=ਮੂਲੀ, ਅਹਾਰੋ=ਖ਼ੁਰਾਕ, ਅਉਧੂ=ਵਿਰਕਤ,
ਜੋਗੀ, ਬੋਲੈ=ਬੋਲਿਆ, ਤੀਰਥਿ=ਤੀਰਥ ਉਤੇ, ਗੋਰਖ
ਪੂਤੁ=ਗੋਰਖਨਾਥ ਦਾ ਚੇਲਾ, ਸਾਈ=ਇਹੀ)

 

ਹਾਟੀ ਬਾਟੀ ਨੀਦ ਨ ਆਵੈ ਪਰ ਘਰਿ ਚਿਤੁ ਨ (ਡੋ)(ਡੁ)ਲਾਈ ॥
ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਮਨੁ ਟੇਕ ਨ ਟਿਕਈ ਨਾਨਕ ਭੂਖ ਨ ਜਾਈ ॥
ਹਾਟੁ ਪਟਣੁ ਘਰੁ ਗੁਰੂ ਦਿਖਾਇਆ ਸਹਜੇ ਸਚੁ ਵਾਪਾਰੋ ॥
ਖੰਡਿਤ ਨਿਦ੍ਰਾ ਅਲਪ ਅਹਾਰੰ ਨਾਨਕ ਤਤੁ ਬੀਚਾਰੋ ॥੮॥

(ਡੁਲਾਈ=ਅੱਖਰ ‘ਡ’ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ‘ਲਗਾਂ’ ਹਨ,(ਡੋ) ਅਤੇ
(ਡੁ), ਲਫ਼ਜ਼ ਦੀ ਅਸਲ ‘ਲਗ’ (ਡੋ) ਹੈ, ਪਰ ਇਥੇ ਛੰਦ
ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਰੱਖਣ ਲਈ (ਡੁ) ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੈ, ਭੂਖ=ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ,
ਲਾਲਚ, ਹਾਟੁ=ਦੁਕਾਨ, ਪਟਣੁ=ਸ਼ਹਿਰ, ਸਹਜੇ=ਸਹਜ-ਅਵਸਥਾ
ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਖੰਡਿਤ=ਘੱਟ ਕੀਤੀ ਹੋਈ,
ਅਲਪ=ਥੋੜ੍ਹਾ)

 

ਦਰਸਨੁ ਭੇਖ ਕਰਹੁ ਜੋਗਿੰਦ੍ਰਾ ਮੁੰਦ੍ਰਾ ਝੋਲੀ ਖਿੰਥਾ ॥
ਬਾਰਹ ਅੰਤਰਿ ਏਕੁ ਸਰੇਵਹੁ ਖਟੁ ਦਰਸਨ ਇਕ ਪੰਥਾ ॥
ਇਨ ਬਿਧਿ ਮਨੁ ਸਮਝਾਈਐ ਪੁਰਖਾ ਬਾਹੁੜਿ ਚੋਟ ਨ ਖਾਈਐ ॥
ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਇਵ ਪਾਈਐ ॥੯॥

(ਦਰਸਨੁ=ਮਤ, ਜੋਗਿੰਦ੍ਰਾ=ਜੋਗੀ-ਰਾਜ ਦਾ, ਖਿੰਥਾ=ਗੋਦੜੀ,
ਬਾਰਹ=ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ੧੨ ਪੰਥ=ਰਾਵਲ, ਹੇਤੁ ਪੰਥ, ਪਾਵ ਪੰਥ,
ਆਈ ਪੰਥ, ਗਮਯ ਪੰਥ, ਪਾਗਲ-ਪੰਥ, ਗੋਪਾਲ-ਪੰਥ, ਕੰਥੜੀ-ਪੰਥ,
ਬਨ ਪੰਥ, ਧ੍ਵਜ ਪੰਥ, ਚੋਲੀ, ਦਾਸ ਪੰਥ, ਏਕੁ=ਇਕ ‘ਆਈ ਪੰਥ’,
ਸਾਡਾ ਆਈ ਪੰਥ, ਸਰੇਵਹੁ=ਧਾਰਨ ਕਰੋ, ਕਬੂਲੋ, ਖਟੁ ਦਰਸਨ=
ਛੇ ਭੇਖ=ਜੰਗਮ, ਜੋਗੀ, ਜੈਨੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਬੈਰਾਗੀ, ਬੈਸਨੋ,
ਇਕ ਪੰਥਾ=ਸਾਡਾ ਜੋਗੀ-ਪੰਥ)

 

ਅੰਤਰਿ ਸਬਦੁ ਨਿਰੰਤਰਿ ਮੁਦ੍ਰਾ ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਦੂਰਿ ਕਰੀ ॥
ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ਨਿਵਾਰੈ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸੁ ਸਮਝ ਪਰੀ ॥
ਖਿੰਥਾ ਝੋਲੀ ਭਰਿਪੁਰਿ ਰਹਿਆ ਨਾਨਕ ਤਾਰੈ ਏਕੁ ਹਰੀ ॥
ਸਾਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਾਚੀ ਨਾਈ ਪਰਖੈ ਗੁਰ ਕੀ ਬਾਤ ਖਰੀ ॥੧੦॥

(ਅੰਤਰਿ=ਅੰਦਰ, ਨਿਰੰਤਰਿ=ਨਿਰ-ਅੰਤਰਿ,ਇੱਕ-ਰਸ,
ਮਮ=ਮੇਰਾ, ਮਮਤਾ=ਮੇਰ-ਪਨ, ਨਿਵਾਰੈ=ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਬਦਿ=ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਸੁ=ਚੰਗੀ, ਭਰਿ ਪੁਰਿ=ਭਰਪੂਰ,
ਸਾਚਾ=ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਈ=ਵਡਿਆਈ,
ਖਰੀ ਬਾਤ=ਖਰੀ ਗੱਲ ਦੀ ਰਾਹੀਂ,ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰਾਹੀਂ)

 

ਊਂਧਉ ਖਪਰੁ ਪੰਚ ਭੂ ਟੋਪੀ ॥
ਕਾਂਇਆ ਕੜਾਸਣੁ ਮਨੁ ਜਾਗੋਟੀ ॥
ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਸੰਜਮੁ ਹੈ ਨਾਲਿ ॥
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੧੧॥

(ਊਂਧਉ=ਉਲਟਿਆ ਹੋਇਆ,ਸੰਸਾਰਕ ਖ਼ਾਹਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ,
ਖਪਰੁ=ਜੋਗੀ ਜਾਂ ਮੰਗਤੇ ਦਾ ਉਹ ਪਿਆਲਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਿੱਖਿਆ
ਪੁਆਂਦਾ ਹੈ, ਭੂ=ਤੱਤ, ਪੰਚਭੂ=ਪੰਜਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਉਪਕਾਰੀ ਗੁਣ=
(ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਨਿਰਲੇਪਤਾ; ਅਗਨੀ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਮੈਲ ਸਾੜਨਾ;
ਵਾਯੂ ਦੀ ਸਮ-ਦਰਸਤਾ; ਜਲ ਦੀ ਸੀਤਲਤਾ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੀਰਜ),
ਕੜਾਸਣੁ=ਕਟ ਦਾ ਆਸਣ, ਕਟ=ਫੂਹੜੀ. ਜਾਗੋਟੀ=ਲੰਗੋਟੀ,
ਗੁਰਮੁਖਿ=ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਸਮਾਲਿ=ਸਮਾਲੇ,ਸਮ੍ਹਾਲਦਾ ਹੈ)

 

ਕਵਨੁ ਸੁ ਗੁਪਤਾ ਕਵਨੁ ਸੁ ਮੁਕਤਾ ॥
ਕਵਨੁ ਸੁ ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਜੁਗਤਾ ॥
ਕਵਨੁ ਸੁ ਆਵੈ ਕਵਨੁ ਸੁ ਜਾਇ ॥
ਕਵਨੁ ਸੁ ਤ੍ਰਿਭਵਣਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੧੨॥
ਘਟਿ ਘਟਿ ਗੁਪਤਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੁਕਤਾ ॥
ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਸਬਦਿ ਸੁ ਜੁਗਤਾ ॥
ਮਨਮੁਖਿ ਬਿਨਸੈ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧੩॥

(ਗੁਪਤਾ=ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਤਰਿ=ਅੰਦਰੋਂ, ਬਾਹਰਿ=
ਬਾਹਰੋਂ, ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ=ਮਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ
ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਜੁਗਤਾ=ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਵੈ ਜਾਇ=
ਜੰਮਦਾ ਮਰਦਾ, ਤ੍ਰਿਭਵਣ=ਤਿੰਨਾਂ ਭਵਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਚ,
ਤਿੰਨ-ਭਵਨਾਂ-ਵਿਚ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ (ਤਿੰਨ ਭਵਨ=
ਆਕਾਸ਼, ਮਾਤ ਲੋਕ ਤੇ ਪਾਤਾਲ), ਘਟਿ ਘਟਿ=ਹਰੇਕ
ਘਟ ਵਿਚ, ਗੁਰਮੁਖਿ=ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੈ,
ਸਬਦਿ=ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ (ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ), ਬਿਨਸੈ=
ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਚਿ=ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ)

 

ਕਿਉ ਕਰਿ ਬਾਧਾ ਸਰਪਨਿ ਖਾਧਾ ॥
ਕਿਉ ਕਰਿ ਖੋਇਆ ਕਿਉ ਕਰਿ ਲਾਧਾ ॥
ਕਿਉ ਕਰਿ ਨਿਰਮਲੁ ਕਿਉ ਕਰਿ ਅੰਧਿਆਰਾ ॥
ਇਹੁ ਤਤੁ ਬੀਚਾਰੈ ਸੁ ਗੁਰੂ ਹਮਾਰਾ ॥੧੪॥

(ਸਰਪਨਿ=ਸਪਣੀ, ਮਾਇਆ, ਕਿਉਕਰਿ=ਕਿਵੇਂ?
ਸੁ ਗੁਰੂ ਹਮਾਰਾ=ਉਹ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ,ਅਸੀ ਉਸ
ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਵਾਂਗੇ)

 

ਦੁਰਮਤਿ ਬਾਧਾ ਸਰਪਨਿ ਖਾਧਾ ॥
ਮਨਮੁਖਿ ਖੋਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਾਧਾ ॥
ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਅੰਧੇਰਾ ਜਾਇ ॥
ਨਾਨਕ ਹਉਮੈ ਮੇਟਿ ਸਮਾਇ ॥੧੫॥
ਸੁੰਨ ਨਿਰੰਤਰਿ ਦੀਜੈ ਬੰਧੁ ॥
ਉਡੈ ਨ ਹੰਸਾ ਪੜੈ ਨ ਕੰਧੁ ॥
ਸਹਜ ਗੁਫਾ ਘਰੁ ਜਾਣੈ ਸਾਚਾ ॥
ਨਾਨਕ ਸਾਚੇ ਭਾਵੈ ਸਾਚਾ ॥੧੬॥

(ਮੇਟਿ=ਮਿਟਾ ਕੇ, (ਸੁੰਨ=ਸੰ: ਸ਼ੂਨਯ) ਅਫੁਰ
ਪਰਮਾਤਮਾ,ਨਿਰਗੁਣ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਿਰੰਤਰਿ=
ਲਗਾਤਾਰ, ਬੰਧੁ=ਬੰਨ੍ਹ,ਰੋਕ, ਉਡੈ ਨ=ਭਟਕਦਾ
ਨਹੀਂ, ਹੰਸਾ=ਜੀਵ, ਮਨ, ਕੰਧੁ=ਸਰੀਰ, ਨ ਪੜੈ=
ਨਹੀਂ ਢਹਿੰਦਾ,ਛਿੱਜਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਹਜ=ਮਨ ਦੀ
ਉਹ ਹਾਲਤ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਡੋਲ ਹੈ,ਅਡੋਲਤਾ)

 

ਕਿਸੁ ਕਾਰਣਿ ਗ੍ਰਿਹੁ ਤਜਿਓ ਉਦਾਸੀ ॥
ਕਿਸੁ ਕਾਰਣਿ ਇਹੁ ਭੇਖੁ ਨਿਵਾਸੀ ॥
ਕਿਸੁ ਵਖਰ ਕੇ ਤੁਮ ਵਣਜਾਰੇ ॥
ਕਿਉ ਕਰਿ ਸਾਥੁ ਲੰਘਾਵਹੁ ਪਾਰੇ ॥੧੭॥

(ਕਿਸੁ ਕਾਰਣੁ=ਕਾਹਦੇ ਲਈ? ਤਜਿਓ=
ਤਿਆਗਿਆ ਸੀ, ਉਦਾਸੀ=ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ,
ਨਿਵਾਸੀ=ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਣਜਾਰੇ=ਵਪਾਰੀ,
ਸਾਥੁ=(ਸੰ: ਸਾਰਥੁ) ਕਾਫ਼ਲਾ)

 

ਗੁਰਮੁਖਿ ਖੋਜਤ ਭਏ ਉਦਾਸੀ ॥
ਦਰਸਨ ਕੈ ਤਾਈ ਭੇਖ ਨਿਵਾਸੀ ॥
ਸਾਚ ਵਖਰ ਕੇ ਹਮ ਵਣਜਾਰੇ ॥
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਤਰਸਿ ਪਾਰੇ ॥੧੮॥

(ਭਏ=ਬਣੇ ਸਾਂ, ਕੈ ਤਾਈ=ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ,
ਦਰਸਨ=ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ)

 

ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਪੁਰਖਾ ਜਨਮੁ ਵਟਾਇਆ ॥
ਕਾਹੇ ਕਉ ਤੁਝੁ ਇਹੁ ਮਨੁ ਲਾਇਆ ॥
ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਖਾਈ ॥
ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਜੋਤਿ ਨਿਰੰਤਰਿ ਪਾਈ ॥
ਬਿਨੁ ਦੰਤਾ ਕਿਉ ਖਾਈਐ ਸਾਰੁ ॥
ਨਾਨਕ ਸਾਚਾ ਕਰਹੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥੧੯॥

(ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ=ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ?
ਜਨਮੁ ਵਟਾਇਆ=ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਲਟ ਲਈ ਹੈ,
ਕਾਹੇ ਕਉ=ਕਿਸ ਨਾਲ? ਮਨਸਾ=ਮਨ ਦਾ
ਫੁਰਨਾ, ਖਾਈ=ਖਾ ਲਈ ਹੈ, ਜੋਤਿ=ਰੱਬੀ
ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਦੰਤ=ਦੰਦ, ਸਾਰੁ=ਲੋਹਾ)

 

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਜਨਮੇ ਗਵਨੁ ਮਿਟਾਇਆ ॥
ਅਨਹਤਿ ਰਾਤੇ ਇਹੁ ਮਨੁ ਲਾਇਆ ॥
ਮਨਸਾ ਆਸਾ ਸਬਦਿ ਜਲਾਈ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਜੋਤਿ ਨਿਰੰਤਰਿ ਪਾਈ ॥
ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮੇਟੇ ਖਾਈਐ ਸਾਰੁ ॥
ਨਾਨਕ ਤਾਰੇ ਤਾਰਣਹਾਰੁ ॥੨੦॥

(ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ=ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ,
ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਜਨਮੇ=ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ
ਜਨਮ ਲਿਆਂ, ਗਵਨੁ=ਭਟਕਣਾ, ਅਨਹਤਿ=
ਅਨਹਤ ਵਿਚ, ਅਨਹਤ=ਇਕ-ਰਸ ਵਿਆਪਕ
ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਤੇ=ਮਸਤ ਹੋਇਆ, ਲਾਇਆ=ਪਰਚਾ
ਲਿਆ, ਤ੍ਰੈਗੁਣ=ਮਾਇਆ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣ; ਤਮੋ ਗੁਣ,
ਰਜੋ ਗੁਣ,ਸਤੋ ਗੁਣ; ਅਗਿਆਨ,ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ,ਗਿਆਨ;
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ
ਦਾ ਅਸਰ ਸਾਡੇ ਮਨ ਤੇ ਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਤਿੰਨ
ਗੁਣ ਹਨ ਮਾਇਆ ਦੇ=ਸੁਸਤੀ, ਚੁਸਤੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ)

 

ਆਦਿ ਕਉ ਕਵਨੁ ਬੀਚਾਰੁ ਕਥੀਅਲੇ ਸੁੰਨ ਕਹਾ ਘਰ ਵਾਸੋ ॥
ਗਿਆਨ ਕੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਕਵਨ ਕਥੀਅਲੇ ਘਟਿ ਘਟਿ ਕਵਨ ਨਿਵਾਸੋ ॥
ਕਾਲ ਕਾ ਠੀਗਾ ਕਿਉ ਜਲਾਈਅਲੇ ਕਿਉ ਨਿਰਭਉ ਘਰਿ ਜਾਈਐ ॥
ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਕਾ ਆਸਣੁ ਜਾਣੈ ਕਿਉ ਛੇਦੇ ਬੈਰਾਈਐ ॥
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਹਉਮੈ ਬਿਖੁ ਮਾਰੈ ਤਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਹੋਵੈ ਵਾਸੋ ॥
ਜਿਨਿ ਰਚਿ ਰਚਿਆ ਤਿਸੁ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੈ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੋ ॥੨੧॥

(ਆਦਿ=ਮੁੱਢ,ਜਗਤ-ਰਚਨਾ ਦਾ ਮੁੱਢ, ਕਥੀਅਲੇ=ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸੁੰਨ=ਅਫੁਰ ਪਰਮਾਤਮਾ,ਨਿਰਗੁਣ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ, ਘਰ ਵਾਸੋ=ਟਿਕਾਣਾ,
ਗਿਆਨ=ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਡੂੰਘੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ, ਮੁਦ੍ਰਾ=(੧) ਮੁੰਦ੍ਰਾਂ,
(੨) ਨਿਸ਼ਾਨੀ, (੩) ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪੰਜ ਸਾਧਨ ਖੇਚਰੀ, ਭੂਚਰੀ,
ਗੋਚਰੀ, ਚਾਚਰੀ, ਉਨਮਨੀ, ਠੀਗਾ=ਚੋਟ,ਸੋਟਾ, ਜਲਾਈਅਲੇ=
ਸਾੜਿਆ ਜਾਏ, ਘਰਿ=ਘਰ ਵਿਚ, ਬੈਰਾਈਐ=ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਨਿ=ਜਿਸ)

 

ਕਹਾ ਤੇ ਆਵੈ ਕਹਾ ਇਹੁ ਜਾਵੈ ਕਹਾ ਇਹੁ ਰਹੈ ਸਮਾਈ ॥
ਏਸੁ ਸਬਦ ਕਉ ਜੋ ਅਰਥਾਵੈ ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਤਿਲੁ ਨ ਤਮਾਈ ॥
ਕਿਉ ਤਤੈ ਅਵਿਗਤੈ ਪਾਵੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਗੈ ਪਿਆਰੋ ॥
ਆਪੇ ਸੁਰਤਾ ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਬੀਚਾਰੋ ॥
ਹੁਕਮੇ ਆਵੈ ਹੁਕਮੇ ਜਾਵੈ ਹੁਕਮੇ ਰਹੈ ਸਮਾਈ ॥
ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਸਾਚੁ ਕਮਾਵੈ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਸਬਦੇ ਪਾਈ ॥੨੨॥

(ਕਹਾ ਤੇ=ਕਿਥੋਂ? ਇਹੁ=ਇਹ ਜੀਵ, ਅਰਥਾਵੈ=ਸਮਝਾ ਦੇਵੇ,
ਤਮਾਈ=ਤਮਾ,ਲਾਲਚ, ਤਤੁ=ਅਸਲੀਅਤ, ਜਗਤ ਦਾ ਅਸਲਾ
ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਗਤ=ਅੱਵਿਅਕਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁਰਤਾ=ਸੁਣਨ
ਵਾਲਾ, ਗਤਿ=ਹਾਲਤ, ਮਿਤਿ=ਮਾਪ)

 

ਆਦਿ ਕਉ ਬਿਸਮਾਦੁ ਬੀਚਾਰੁ ਕਥੀਅਲੇ ਸੁੰਨ ਨਿਰੰਤਰਿ ਵਾਸੁ ਲੀਆ ॥
ਅਕਲਪਤ ਮੁਦ੍ਰਾ ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਬੀਚਾਰੀਅਲੇ ਘਟਿ ਘਟਿ ਸਾਚਾ ਸਰਬ ਜੀਆ ॥
ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਅਵਿਗਤਿ ਸਮਾਈਐ ਤਤੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਸਹਜਿ ਲਹੈ ॥
ਨਾਨਕ ਦੂਜੀ ਕਾਰ ਨ ਕਰਣੀ ਸੇਵੈ ਸਿਖੁ ਸੁ ਖੋਜਿ ਲਹੈ ॥
ਹੁਕਮੁ ਬਿਸਮਾਦੁ ਹੁਕਮਿ ਪਛਾਣੈ ਜੀਅ ਜੁਗਤਿ ਸਚੁ ਜਾਣੈ ਸੋਈ ॥
ਆਪੁ ਮੇਟਿ ਨਿਰਾਲਮੁ ਹੋਵੈ ਅੰਤਰਿ ਸਾਚੁ ਜੋਗੀ ਕਹੀਐ ਸੋਈ ॥੨੩॥

(ਬਿਸਮਾਦੁ=ਅਸਚਰਜ, ਕਲਪਤ=ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਨਕਲੀ,
ਅਕਲਪਤ=ਅਸਲੀ, ਮੁਦ੍ਰਾ=ਸਾਧਨ, ਅਵਿਗਤਿ=ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭੂ
ਵਿਚ, ਸਹਜਿ=ਅਡੋਲਤਾ ਵਿਚ, ਨਿਰਾਲਮੁ=ਨਿਰਾਲਾ,ਨਿਰਲੇਪ)

 

ਅਵਿਗਤੋ ਨਿਰਮਾਇਲੁ ਉਪਜੇ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਸਰਗੁਣੁ ਥੀਆ ॥
ਸਤਿਗੁਰ ਪਰਚੈ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਈਐ ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ਲੀਆ ॥
ਏਕੇ ਕਉ ਸਚੁ ਏਕਾ ਜਾਣੈ ਹਉਮੈ ਦੂਜਾ ਦੂਰਿ ਕੀਆ ॥
ਸੋ ਜੋਗੀ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਪਛਾਣੈ ਅੰਤਰਿ ਕਮਲੁ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਥੀਆ ॥
ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸੂਝੈ ਅੰਤਰਿ ਜਾਣੈ ਸਰਬ ਦਇਆ ॥
ਨਾਨਕ ਤਾ ਕਉ ਮਿਲੈ ਵਡਾਈ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ਸਰਬ ਜੀਆ ॥੨੪॥

(ਅਵਿਗਤੋ=ਅਵਿਗਤ ਤੋਂ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ, ਉਪਜੇ=ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਨਿਰਗੁਣ=ਮਾਇਆ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਰਗੁਣੁ=ਮਾਇਆ
ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਚੈ=ਪਤੀਜਣ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪਦੁ=ਉੱਚੀ
ਆਤਮਕ ਅਵਸਥਾ)

 

ਸਾਚੌ ਉਪਜੈ ਸਾਚਿ ਸਮਾਵੈ ਸਾਚੇ ਸੂਚੇ ਏਕ ਮਇਆ ॥
ਝੂਠੇ ਆਵਹਿ ਠਵਰ ਨ ਪਾਵਹਿ ਦੂਜੈ ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਭਇਆ ॥
ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਮਿਟੈ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਆਪੇ ਪਰਖੈ ਬਖਸਿ ਲਇਆ ॥
ਏਕਾ ਬੇਦਨ ਦੂਜੈ ਬਿਆਪੀ ਨਾਮੁ ਰਸਾਇਣੁ ਵੀਸਰਿਆ ॥
ਸੋ ਬੂਝੈ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸੁ ਮੁਕਤੁ ਭਇਆ ॥
ਨਾਨਕ ਤਾਰੇ ਤਾਰਣਹਾਰਾ ਹਉਮੈ ਦੂਜਾ ਪਰਹਰਿਆ ॥੨੫॥

(ਸਾਚੌ=ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ, ਸੂਚੇ=ਪਵਿਤ੍ਰ
ਮਨੁੱਖ, ਏਕ ਮਇਆ=ਇਕ-ਮਿਕ, ਆਵਾਗਉਣੁ=ਜਨਮ ਮਰਨ
ਦਾ ਗੇੜ, ਬੇਦਨ=ਵੇਦਨ,ਦੁੱਖ, ਦੂਜੈ=ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਨਾਲ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਿਆਪੀ=ਸਤਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਰਸਾਇਣੁ=
(ਰਸ+ਅਯਨ) ਰਸਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਪਰਹਰਿਆ=ਦੂਰ ਕੀਤਾ)

 

ਮਨਮੁਖਿ ਭੂਲੈ ਜਮ ਕੀ ਕਾਣਿ ॥
ਪਰ ਘਰੁ ਜੋਹੈ ਹਾਣੇ ਹਾਣਿ ॥
ਮਨਮੁਖਿ ਭਰਮਿ ਭਵੈ ਬੇਬਾਣਿ ॥
ਵੇਮਾਰਗਿ ਮੂਸੈ ਮੰਤ੍ਰਿ ਮਸਾਣਿ ॥
ਸਬਦੁ ਨ ਚੀਨੈ ਲਵੈ ਕੁਬਾਣਿ ॥
ਨਾਨਕ ਸਾਚਿ ਰਤੇ ਸੁਖੁ ਜਾਣਿ ॥੨੬॥

(ਕਾਣਿ=ਮੁਥਾਜੀ, ਜੋਹੈ=ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਹਾਣੇ ਹਾਣਿ=
ਹਾਣਿ ਹੀ ਹਾਣਿ, ਘਾਟਾ ਹੀ ਘਾਟਾ, ਭਰਮਿ=ਭਰਮ
ਵਿਚ, ਬੇਬਾਣਿ=ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਵੇਮਾਰਗਿ=ਗ਼ਲਤ
ਰਸਤੇ ਤੇ, ਮੂਸੈ=ਠੱਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰਿ=ਮੰਤ੍ਰ
ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਮਸਾਣਿ=ਮਸਾਣ ਵਿਚ, ਲਵੈ=ਲਉਂ
ਲਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੁਬਾਣਿ=ਦੁਰਬਚਨ)

 

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਚੇ ਕਾ ਭਉ ਪਾਵੈ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਬਾਣੀ ਅਘੜੁ ਘੜਾਵੈ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਰਮਲ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਵਿਤ੍ਰੁ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਵੈ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਰੋਮਿ ਰੋਮਿ ਹਰਿ ਧਿਆਵੈ ॥
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਚਿ ਸਮਾਵੈ ॥੨੭॥

(ਅਘੜੁ=ਅਮੋੜ ਮਨ,ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੜਿਆ
ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਪਰਮ ਪਦੁ=ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ
ਦਰਜਾ, ਰੋਮਿ ਰੋਮਿ=ਹਰੇਕ ਰੋਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ;
ਤਨੋਂ ਮਨੋਂ, ਸਾਚਿ=ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ)

 

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਰਚੈ ਬੇਦ ਬੀਚਾਰੀ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਰਚੈ ਤਰੀਐ ਤਾਰੀ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਰਚੈ ਸੁ ਸਬਦਿ ਗਿਆਨੀ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਰਚੈ ਅੰਤਰ ਬਿਧਿ ਜਾਨੀ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਅਲਖ ਅਪਾਰੁ ॥
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰੁ ॥੨੮॥

(ਪਰਚਾ=ਡੂੰਘੀ ਸਾਂਝ, ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ ਕਾਇਮ ਕਰਨੀ)

 

 

Advertisements
This entry was posted in Ankushsalaria information. Bookmark the permalink.